Wywiad z Edytą Pazurą

Edyta Pazura szczęśliwa mama Amelki. Prezenterka telewizyjna, żona aktora, a od niedawna także reżysera filmowego Cezarego Pazury. Edyta od pierwszych dni ciąży marzyła o dziewczynce. Pan Cezary niekoniecznie. Pani Edyta opowie o ciąży i macierzyństwie.

czytaj więcej »

Zobacz również:

• Ewa Gorzelak-Dziduch
• KATARZYNA OBARA
• Odeta Moro – Figurska

Co przysługuje w pracy karmiącym matkom?

Powrót do pracy po porodzie nie oznacza zaprzestania karmienia piersią. Kobiecie przysługują prawa określane przez Kodeks Pracy. Ministerstwo Zdrowia przypomina o zleceniach w zakresie postępowania z pokarmem odciąganym przez matkę.

czytaj więcej »

Zobacz również:

• Reni Jusis i Maria Sadowska urodziły!
• Katarzyna Glinka urodziła chłopca!
• Krem do twarzy dla dzieci Happy Natural Care

Kim jest Lalanka?

Ręcznie szyta, bawełniana, o polskich korzeniach. Zaprojektowanej przez mamy lalce daleko do krzykliwej Barbie czy chińskich zabawek. Poznajcie nowy trend, który niedługo wypełni sklepowe półki.

czytaj więcej »

Zobacz również:

• Interaktywna mata do nauki i zabawy
• Kącik małego artysty
• Puchatkowa układanka

Brzuszek na wybiegu

Podczas Tygodnia Mody w Sao Paulo, będąca w 5 miesiącu ciąży top modelka Alessandra Ambrosio, przeszła po wybiegu, dumnie prezentując swój błogosławiony stan. Czy to nowy trend na pokazach?

czytaj więcej »

Zobacz również:

• Małe modelki piją niebezpieczne mieszanki
• Obcasy i dziewczęce kreacje – Suri najlepiej ubranym dzieckiem
• Nowoczesne mebelki w starym stylu

HappyTV.pl: A który moment z tych 9 miesięcy był dla ciebie najgorszy pamiętasz?
Dominika Łakomska: Nie. Nie pamiętam. To był jakiś okres czasu trudny emocjonalnie. Potem jak to się ustabilizowało, to ja nie, fizycznie bardzo dobrze się czułam, bardzo dużo robiłam, zrobiłam duży remont w domu, na dwa tygodnie przed porodem przyklejałam fototapetę 3mX3m bardzo duża taka do sufitu i miałam bardzo dużo energii w sobie. Nie miałam jakiś takich bóli, które mnie obezwładniały, że nie mogłam niczego robić w domu. Jakoś dobrze, fizycznie dobrze. Tak, że ten moment takiego uświadomienia sobie, że jestem w ciąży, ze to się zmienia w tej chwili, że ten mój stan się zmienia, bo nosiłam w sobie życie, żeby to dotarło gdzieś do mojego wnętrza, żeby skupić się na tym, dać temu uwagę i być z tym po prostu. Z tym dzieckiem być w takim pogodzeniu się z tym faktem. To był trudny moment a jak już to nastąpiło to było cudownie.
HappyTV.pl: A powiedz jeszcze jak radziłaś sobie z kobiecością, przecież przez te 9 miesięcy nieustannie się zmieniałaś?
Dominika Łakomska: To nie był dla mnie jakiś ogromny szok. Bardzo szybko zaczął mi rosnąc brzuch i z tego, co mi mówiły moje znajome, które już urodziły, że ja mam taką budowę ciała, że bardzo długo nie będzie po mnie widać ciąży. Okazało się, że już od 2 miesiąca zaczęło to być widoczne. Mi się to podobało. Fascynowało mnie to, że… biologia ludzkiego organizmu. To, że moja skóra ma tak niewiarygodne możliwości rozciągnięcia się, bo ja przytyłam 11 kilo, to nie jest jakoś bardzo dużo, rzeczywiście ten brzuch był spory. Ta skóra tak się rozciągała i rozciągała, rozciągała ile jeszcze może? Piersi rosły. To było fantastyczne. Mnie się te zmiany podobały, chociaż jak się później okazało to miałam dziewczynkę i coś w tym jest podobno, że bardzo wiele kobiet, kiedy nosi w sobie dziewczynki nie wygląda jakoś olśniewająco pięknie, atrakcyjnie a jak chłopców to promienieją. Jest taki przesąd. Ja nie czułam się jakoś atrakcyjnie, muszę przyznać. Nie miałam czegoś takiego w sobie jak niektóre kobiety zakładają obcisłe rzeczy, sukienki, buty na obcasach i makijaż i czują się tak bardzo kobieco, podniecająco, że podniecająco działają na mężczyzn. Nie jakoś w rejony takiego spokoju to u mnie prowadziło. Mnie to się podobało. Zadziwiało mnie to bardzo. Stawałam często przed lustrem i patrzyłam sobie jak to wygląda ten brzuszek z boku. Podobało mi się to.
HappyTV.pl: A miałaś jakieś takie marzenie: Chłopiec to będzie fajnie, dziewczynka tez fajnie, ale wolałabym żeby…
Dominika Łakomska: Ja byłam przekonana od początku, że to jest chłopiec, nawet zaczęłam się ubierać tak bardziej po męsku. Spodnie, koszulę w kratę, jakieś takie luźne rzeczy. Potem zaczęłam się zastanawiać czy to jest chłopiec, czy dziewczynka czy mi na tym zależy czy nie. Pomyślałam, że nie ma to znaczenia dla mnie. Potem pewnego pięknego dnia, byłam w jakimś supermarkecie, poszłam do toalety i obok była matka z córeczką maleńką i ta córeczka zadawała jakieś pytania: mamusiu a tutaj się spuszcza wodę? Mamusiu a coś… Ja tak słucham i tak doszło do mnie. Jak ja bym chciała mieć córkę. Chciałabym ją ubierać, czesać, stroić ją po prostu. Ten kontakt, chciałabym z nią chodzić do toalety. Poczułam, że bardzo chcę mieć córkę. Jeszcze przed USG to był chyba 4 miesiąc no i wkrótce się okazało, ze to jest córka. Nie było żadnych wątpliwości, bo ona się rozkraczyła po prostu. Pokazała: Jestem tutaj mamusiu. Machała ręką, mam to, USG nagrane, tak jest z profilu i tak nagle taka rączka. To ja mamusiu a potem rozłożyła nóżki i jestem córeczką twoją. Tak jak chciałaś. No i tak jest. Stroje ją i mam z tego dużą frajdę.