Jacek Żakowski, caly czas się staram

happy news, czyli wieści ze świata dzieci i nie tylko

Wywiad z Edytą Pazurą

Edyta Pazura szczęśliwa mama Amelki. Prezenterka telewizyjna, żona aktora, a od niedawna także reżysera filmowego Cezarego Pazury. Edyta od pierwszych dni ciąży marzyła o dziewczynce. Pan Cezary niekoniecznie. Pani Edyta opowie o ciąży i macierzyństwie.

czytaj więcej »

Zobacz również:

Co przysługuje w pracy karmiącym matkom?

Powrót do pracy po porodzie nie oznacza zaprzestania karmienia piersią. Kobiecie przysługują prawa określane przez Kodeks Pracy. Ministerstwo Zdrowia przypomina o zleceniach w zakresie postępowania z pokarmem odciąganym przez matkę.

czytaj więcej »

Zobacz również:

Kim jest Lalanka?

Ręcznie szyta, bawełniana, o polskich korzeniach. Zaprojektowanej przez mamy lalce daleko do krzykliwej Barbie czy chińskich zabawek. Poznajcie nowy trend, który niedługo wypełni sklepowe półki.

czytaj więcej »

Zobacz również:

Brzuszek na wybiegu

Podczas Tygodnia Mody w Sao Paulo, będąca w 5 miesiącu ciąży top modelka Alessandra Ambrosio, przeszła po wybiegu, dumnie prezentując swój błogosławiony stan. Czy to nowy trend na pokazach?

czytaj więcej »

Zobacz również:

Dzień Babci i Dziadka - nagrodzone fotografie

Jacek Żakowski, caly czas się staram

Happytv.pl: Jak pan widzi swoją rolę ojca, w tym dzisiejszym związku z młodszą żoną, czym pan jest i kim dla niej i dla Stefana
Jacek Żakowski: O to jest bardzo trudne pytanie, znaczy bardzo trudne w tym sensie, że ja panu mówiłem, że staram się nie racjonalizować i nie teoretyzować. Wydaje mi się, że w takich związkach, znaczy w ogóle w relacjach miedzy ludźmi, ważne jest, aby przeżywać te relacje w miarę spontanicznie, bo jak człowiek zacznie kombinować, że tak sobie ułożę, czy tak, to zawsze coś się nie uda, wiec staram się odpowiadać na zapotrzebowanie. Staram się, ale to zapotrzebowanie się zmienia. Dziecko na przykład raz ma dwa miesiące i bardzo chce być z tatą, ciągle pyta, gdzie jest tata? A potem przestaje pytać. Jakiś etap rozwojowy się zmienia i potrzebuje czego innego. Myślę, że trzeba być, zwłaszcza w relacjach z takim małym człowiekiem, który nie wszystko potrafi powiedzieć, ale potrafi, przeżywa emocje i potrafi, sygnalizować, potrzeba być wrażliwym na te bodźce. Frontem do klienta.
Happytv.pl: I dużo cierpliwości? Bo jednak dziecko potrafi być uciążliwe.
Jacek Żakowski: Są takie całe debaty polityczne, jak wobec dzieci mamy się zachowywać, czy krzyczeć, czy bić dzieci. Teraz oczywiście bicie dzieci jest rzeczą straszną, ale wydaje mi się, że rodzice którzy zachowują się nienaturalnie wobec dzieci, robią im największą krzywdę. Podstawowa relacja z dzieckiem musi być taką relacja rzetelną, prawdziwą. Znaczy jeśli coś mnie wkurza, to ja mu musze pokazać, że to mnie wkurza. Jeżeli coś sprawia mi przyjemność to ja mu pokazuje, że to sprawia mi przyjemność. Żeby nie fałszować, żeby nie bawić się w takich domorosłych pedagogów. Przeczytaliśmy cztery książki i teraz będziemy postępowali według schematu cztery G.
Happytv.pl: A co pan sądzi na temat bezstresowego wychowywania dzieci?
Jacek Żakowski: To bezstresowe wychowywanie, to też jest jakaś teoretyczna koncepcja. Myślę, że jednym rodzicom się to udaje i to przynosi efekty, a drudzy próbują wychowywać dzieci bezstresowo wkurzając się coraz bardziej, aż w końcu dostana ataku furii i zaczną je lać pasem. Jednak przez wiele tysięcy lat, ludzie się nawzajem wychowywali na zasadach spontanicznych właśnie. Myślę, że to przynosi najlepsze rezultaty, bo każdy z nas jest trochę inny, każde dziecko jest trochę inne, to jest człowiek, z nim trzeba sobie układać stosunki jak z każdym innym człowiekiem.
Happytv.pl: Mówił pan, że należy tez okazywać swoje emocje, także niezadowolenie względem dziecka, ale emocje maja swoja granicę. Gdzie? Gniew wyrażony podniesionym głosem, czy lekki krzyk, czy nawet klaps wychowawczy.
Jacek Żakowski: Mi się wydaje, ze klaps to już jest porażka. Szukamy zrozumienia siebie nawzajem. No wie pan jak dziecko staje na szczycie schodów i zaczyna się przechylać i za chwilę walnie głową o pół piętra niżej, no to nie widzę nic złego żeby wtedy krzyknąć, zatrzymać przed tym krokiem. Ale z kolei jeśli dziecko nie ma apetytu, rodzice siedzą nad nim i krzyczą, że musi natychmiast zjeść i dostają ataku furii, no to jest katastrofa. Mi się wydaje, ze tyle spokoju, na ile nas stać i na ile jest bezpiecznie i na tyle też bezstresowości. Kiedyś mój taki bardzo dobry pediatra, no słuchaj nie chce już trzy dni jeść zupki, a on – a widziałeś kiedyś dziecko które by się zagłodziło na śmierć? No nie oczywiście, wystarczy mu nie dawać cukierków i on sobie wróci do normalnego trybu. Rodzice często tak mają – o jest 12.30 – bardzo proszę zupka, ale nie myślą, że sami nie zawsze o 12.30 maja ochotę na zupkę. Myślę, że podstawowa relacja z dzieckiem musi być relacją uczciwą, spontaniczną, a nie jakąś taką wykombinowaną intelektualnie.