Wywiad z Edytą Pazurą

Edyta Pazura szczęśliwa mama Amelki. Prezenterka telewizyjna, żona aktora, a od niedawna także reżysera filmowego Cezarego Pazury. Edyta od pierwszych dni ciąży marzyła o dziewczynce. Pan Cezary niekoniecznie. Pani Edyta opowie o ciąży i macierzyństwie.

czytaj więcej »

Zobacz również:

• Ewa Gorzelak-Dziduch
• KATARZYNA OBARA
• Odeta Moro – Figurska

Co przysługuje w pracy karmiącym matkom?

Powrót do pracy po porodzie nie oznacza zaprzestania karmienia piersią. Kobiecie przysługują prawa określane przez Kodeks Pracy. Ministerstwo Zdrowia przypomina o zleceniach w zakresie postępowania z pokarmem odciąganym przez matkę.

czytaj więcej »

Zobacz również:

• Reni Jusis i Maria Sadowska urodziły!
• Katarzyna Glinka urodziła chłopca!
• Krem do twarzy dla dzieci Happy Natural Care

Kim jest Lalanka?

Ręcznie szyta, bawełniana, o polskich korzeniach. Zaprojektowanej przez mamy lalce daleko do krzykliwej Barbie czy chińskich zabawek. Poznajcie nowy trend, który niedługo wypełni sklepowe półki.

czytaj więcej »

Zobacz również:

• Interaktywna mata do nauki i zabawy
• Kącik małego artysty
• Puchatkowa układanka

Brzuszek na wybiegu

Podczas Tygodnia Mody w Sao Paulo, będąca w 5 miesiącu ciąży top modelka Alessandra Ambrosio, przeszła po wybiegu, dumnie prezentując swój błogosławiony stan. Czy to nowy trend na pokazach?

czytaj więcej »

Zobacz również:

• Małe modelki piją niebezpieczne mieszanki
• Obcasy i dziewczęce kreacje – Suri najlepiej ubranym dzieckiem
• Nowoczesne mebelki w starym stylu

Aldona Orman: Jak zobaczyłam moja córeczkę, to był kompletny szok. Po prostu absolutnie inne emocje niż towarzyszyły mi w ciąży. Cieszyłam się, czekałam i jak wyrósł mi brzuch, później tak średnio się mogłam ruszać, a potem jak zobaczyłam to dzieciątko, takie maleńkie, takie śliczne, oczywiście ja w takich sytuacjach zaraz płaczę, tak, że zaczęłam płakać jak bóbr niesamowicie, jak ją zobaczyłam, jak mi ją położyli tutaj na piersi, przytuliłam się do niej, po prostu był szok kompletny. Później jak już byłam na sali, nie operacyjnej tylko sali obok, przynieśli mi ją, jakby kompletnie nie mogłam uwierzyć, że to jest moja córka. Cały czas byłam w jakimś takim może nie tyle co amoku, co stanie emocjonalnie podwyższonym, po prostu rozedrganiu całkiem dziwnym, płaczu ze szczęścia. Na początku, bardzo często leżała koło mnie, brałam ją do łóżka, leżała przy mnie. Od początku była bardzo spokojnym dzieckiem. Dostała jedzonko, od początku bardzo dużo jadła, ponieważ jadła dużo więcej niż wszystkie inne noworodki. Jadła to co ode mnie plus dokarmiana była jeszcze jakimś tam mlekiem. Ciągle była głodna i teraz też jest tak, że bardzo dużo jada mimo to, nie jest grubym dzieckiem, jest szczupłym dzieciakiem. No i na początku tak się oswajałam jakby z jej obecnością, uczyłam się jak mam koło niej wszystko robić, żeby nie zrobić jej krzywdy, żeby było wszystko dobrze, obserwowałam. Bardzo duży problem był z pępuszkiem, którego na początku nie mogłam oglądać, dotykać bo się bałam, że ją to boli. Oczywiście bardzo musiałam się skoncentrować, jak musiałam jej ten pępuszek czyścić. Wytłumaczono mi, że należy to robić bardzo często, wycierać spirytusem. Myślałam, że sprawiam jej ból, ale podobno tak nie jest, to nie boli dziecko.